Meneer Jones bijt én steigert niet meer

Dit verhaal beginnen we met eind-goed-al-goed. Meneer Jones (best een rare naam voor een ezel maar zo kwam hij nou eenmaal bij ons in Sidmouth) maakt het prima, kan het goed vinden met de andere ezels in de groep, en heeft zijn oude gedrag bíjna afgeleerd. Dan hebben we het over bijten en – nog lastiger - steigeren, soms wel tien seconden lang…

Gedragsspecialist Ben Hart vertelt: "Toen meneer Jones bij ons kwam, beet hij geregeld in zijn eigen flanken en poten. Dan kon hij eindeloos rondjes draaien om zichzelf maar pijn te doen.” Daarnaast liet hij zich niet onderzoeken door de dierenarts. En dat was wél nodig want meneer Jones moest, net als elke hengst die op een van onze boerderijen komt te wonen, gecastreerd worden.



Zodra de dierenarts hem benaderde, richtte meneer Jones zich op zijn achterpoten op. Soms bleef hij wel tien seconden rechtop staan. Ben: "Het vergt veel kracht om zo rechtop te staan en dat zo lang vol te houden. Dat gaf aan hoe gestrest meneer Jones was.” Dat kan zo zijn maar het risico voor onze verzorgers was zo natuurlijk veel te groot.

Meneer Jones beet niet alleen zichzelf maar ook anderen. Dan hapte hij in iemands kleren en raakte onvermijdelijk weleens pijnlijk de huid van zijn ‘slachtoffer’. Een agressieve ezel, dat kan niet anders… zullen veel mensen denken. Maar Ben wist dat het eerder andersom was: "Meneer Jones is juist heel zachtaardig. En leergierig. De reden dat hij beet en steigerde had alles te maken met zijn angst voor nieuwe situaties.” Kortom, meneer Jones was gewoon een bang ezeltje.

En met bange ezeltjes weten onze specialisten en verzorgers wel raad! Meneer Jones kreeg intensieve gedragstraining, leerde geleidelijk aan niet meer voor alles bang te zijn, en kon na een tijdje veilig naar een groep overgebracht worden. Vandaar dat begin: eind goed, al goed…